تفاوت سقف عرشه فولادی و کامپوزیت فقط به نوع قالب یا استفاده از ورق گالوانیزه محدود نمیشود. این دو سیستم از نظر ساختار، نحوه اجرا، فاصله تیرهای فرعی، شرایط شمعبندی، سرعت ساخت، مصرف مصالح و هزینه نهایی پروژه تفاوتهایی دارند که میتوانند انتخاب سقف را تحتتأثیر قرار دهند.
البته یک ابهام مهم در این مقایسه وجود دارد: عرشه فولادی در بسیاری از پروژهها خود نوعی سیستم کامپوزیت محسوب میشود و منظور رایج کاربران از «سقف کامپوزیت»، معمولاً سقف کامپوزیت سنتی است. در ادامه، ابتدا این تفاوت اصطلاحی را روشن میکنیم و سپس عملکرد فنی، شرایط اجرا و صرفه اقتصادی هر دو سیستم را مورد بررسی قرار میدهیم تا مشخص شود هرکدام برای چه نوع پروژهای انتخاب مناسبتری هستند.
ساختار سقف کامپوزیت و عرشه فولادی چه تفاوتی دارد؟
برای درک تفاوت سقف عرشه فولادی و کامپوزیت، ابتدا باید اجزای تشکیلدهنده آنها را شناخت. هر دو سیستم از بتن و تیرهای فولادی استفاده میکنند، اما تفاوت در نوع قالب، جایگاه ورق فولادی و نحوه شکلگیری دال باعث میشود روش طراحی و اجرای آنها یکسان نباشد.
سقف کامپوزیت سنتی چیست؟
سقف کامپوزیت در شکل متداول خود از یک دال بتنآرمه تشکیل میشود که روی تیرهای اصلی و فرعی سازه فولادی قرار میگیرد. برای نگهداری بتن تازه نیز معمولاً از قالب موقت و زیرسازی استفاده میشود. پس از رسیدن بتن به مقاومت لازم، قالبها باز میشوند و نقشی در باربری نهایی سقف ندارند.
اجزای اصلی این سیستم عبارتاند از:
- تیرهای اصلی و فرعی فولادی؛
- قالب و زیرسازی موقت؛
- دال بتنی؛
- میلگردهای موردنیاز برای کنترل ترک و تأمین مقاومت؛
- برشگیرها، در صورتی که تیر فولادی و دال بتنی برای عملکرد مشترک طراحی شده باشند.
در این روش، دال بتنی بار کف را دریافت کرده و آن را به تیرهای فرعی و سپس اعضای اصلی سازه منتقل میکند. نوع قالببندی، فاصله تیرها و ضخامت دال براساس محاسبات پروژه تعیین میشود و نمیتوان برای همه ساختمانها یک آرایش ثابت در نظر گرفت.
سقف عرشه فولادی چیست؟
در سقف عرشه فولادی ، ورقهای فولادی گالوانیزه پس از شکلدهی به پروفیلهای شیاردار، روی تیرهای سازه نصب میشوند. این ورقها هنگام بتنریزی نقش قالب دائمی را دارند؛ بنابراین برخلاف قالبهای متداول، پس از سختشدن بتن از زیر سقف جدا نمیشوند.
ساختار این سقف معمولاً شامل موارد زیر است:
- ورق فولادی پروفیلشده؛
- تیرهای اصلی و فرعی؛
- دال بتنی اجراشده روی ورق؛
- شبکه میلگرد یا آرماتورهای پیشبینیشده در طراحی؛
- قطعات بستن لبهها و بازشوها؛
- برشگیرها، در صورت کامپوزیتبودن تیرهای زیر سقف.
براساس تعریف Steel Deck Institute، در دال عرشه فولادی مرکب، ورق فقط قالب دائمی نیست و میتواند بهعنوان آرماتور خمشی مثبت دال نیز عمل کند. این عملکرد باید در طراحی سیستم لحاظ شده باشد و صرف باقیماندن یک ورق زیر بتن، بهتنهایی برای مرکبدانستن آن کافی نیست.
بنابراین مهمترین تفاوت ساختاری این دو سیستم در نوع قالب و نقش آن پس از بتنریزی است. در سقف کامپوزیت سنتی، قالب معمولاً موقتی و خارج از سیستم باربر نهایی است؛ اما در عرشه فولادی، ورق داخل سقف باقی میماند و در نوع مرکب، همراه بتن در مقاومت دال مشارکت میکند. منابع فنی طراحی سقفهای مرکب نیز ورق پروفیلشده را قالب مرحله ساخت و آرماتور خارجی مرحله بهرهبرداری معرفی میکنند.
جدول تفاوت سقف عرشه فولادی و کامپوزیت
برای مقایسه سریع این دو سیستم، مهمترین تفاوتها را میتوان به شکل زیر خلاصه کرد:
|
معیار |
سقف کامپوزیت |
سقف عرشه فولادی |
|
نوع قالب |
قالب موقت |
ورق فولادی بهعنوان قالب دائمی |
|
نقش قالب پس از بتنریزی |
معمولاً نقشی در باربری ندارد |
در نوع مرکب میتواند در مقاومت دال مشارکت کند |
|
شمعبندی |
معمولاً متناسب با سیستم قالب لازم است |
بسیاری از سقفهای عرشه تا حدود ۳ متر بدون شمع اجرا میشوند، اما تصمیم نهایی صرفاً بر اساس طراحی سازه است |
|
سرعت اجرا |
معمولاً کمتر |
در پروژههای منظم معمولاً بیشتر |
|
تیرهای فرعی |
براساس طراحی دال و قالببندی تعیین میشوند |
به ظرفیت دهانه ورق نیز وابستهاند |
|
وزن سقف |
تابع ضخامت دال و مقاطع تیرهاست |
در بعضی طراحیها میتواند کمتر باشد |
|
هزینه اجرا |
در برخی پروژههای کوچک مناسبتر است |
در پروژههای تکرارشونده و زمانمحور میتواند اقتصادیتر باشد |
|
کاربرد مناسب |
پروژههای کوچک، متوسط یا دارای امکانات قالببندی |
ساختمانهای چندطبقه و پروژههای دارای پلان منظم |
این جدول فقط تفاوتهای اصلی را نشان میدهد. معیارهایی مانند عملکرد سازهای، خیز، لرزش، حریق، بازشوها و کنترل کیفیت اجرا در ادامه مقاله بهصورت جداگانه بررسی میشوند.
تفاوت سازهای سقف عرشه فولادی و کامپوزیت
تفاوت این دو سقف فقط در قالببندی یا شکل ظاهری زیر دال خلاصه نمیشود. نوع عملکرد در مرحله ساخت، نحوه درگیری اجزا و چگونگی انتقال نیرو نیز در طراحی آنها اثر دارد. به همین دلیل، مقایسه سازهای باید براساس کل سیستم انجام شود، نه فقط ورق عرشه یا ضخامت بتن.
مسیر انتقال بار در هر سیستم
در سقف کامپوزیت، بتن تازه ابتدا روی قالب و زیرسازی قرار میگیرد و قالب باید وزن بتن، میلگرد و بارهای اجرایی را تا زمان رسیدن دال به مقاومت کافی تحمل کند. پس از سختشدن بتن، دال بارهای کف را دریافت کرده و به تیرهای فرعی و سپس تیرهای اصلی و ستونها انتقال میدهد.
در عرشه فولادی، این مسیر در دو مرحله بررسی میشود. هنگام بتنریزی، ورق پروفیلشده بین تیرها دهانه میزند و وزن بتن تازه و بارهای کارگاهی را تحمل میکند. پس از گیرش بتن، در نوع مرکب، ورق و بتن بهصورت یک دال مشترک عمل میکنند و بارهای بهرهبرداری را به تیرهای زیر سقف میرسانند. بنابراین ظرفیت ورق در مرحله اجرا با ظرفیت دال مرکب در مرحله بهرهبرداری یکسان نیست و هر دو وضعیت باید در طراحی کنترل شوند. Steel Deck Institute نیز پیش از شکلگیری عملکرد مرکب، ورق را قالب و سکوی کار معرفی میکند و پس از سختشدن بتن، آن را بخشی از سیستم باربر دال میداند.
تفاوت نقش آج ورق و گلمیخ
یکی از اشتباهات رایج در مقایسه سقف عرشه فولادی و کامپوزیت، یکساندانستن وظیفه آج ورق و گلمیخ است. برجستگیها، فرورفتگیها و شکل هندسی ورق، پیوستگی مکانیکی لازم میان ورق و بتن را ایجاد میکنند تا لغزش نسبی آنها کنترل شود و دال بتواند بهصورت مرکب عمل کند.
گلمیخ وظیفه متفاوتی دارد. این عضو، برش طولی میان دال بتنی و تیر فولادی را منتقل میکند تا این دو عضو در برابر خمش تیر رفتار مشترک داشته باشند. در نتیجه ممکن است خود دال عرشه مرکب باشد، اما تیر زیر آن بهدلیل نداشتن اتصال برشی کافی، غیرکامپوزیت طراحی شده باشد. منابع تخصصی ساختوساز فولادی نیز اتصال دال به تیر را از طریق برشگیرهای نصبشده روی بال بالایی تیر توضیح میدهند.
خیز، سختی و لرزش سقف
نمیتوان بدون بررسی محاسبات گفت سقف عرشه فولادی یا کامپوزیت ذاتاً خیز و لرزش کمتری دارد. رفتار کف به مجموعهای از عوامل وابسته است:
- طول دهانه و فاصله تیرهای فرعی؛
- مقطع و سختی تیرها؛
- ضخامت و مشخصات دال؛
- میزان عملکرد مشترک دال و تیر؛
- مقدار و نحوه توزیع بار؛
- نوع کاربری و حساسیت فضا به ارتعاش.
برای مثال، افزایش فاصله تیرهای فرعی ممکن است سرعت اجرا را بیشتر کند، اما همزمان کنترل خیز و ارتعاش تیرها را مهمتر میسازد. بنابراین مزیت هر سیستم زمانی قابل ارزیابی است که طرح کامل سقف و تیرهای زیر آن بررسی شود، نه اینکه صرفاً نوع قالب یا ورق مبنای قضاوت قرار گیرد.
عملکرد دیافراگمی و رفتار لرزهای
سقف در ساختمان فقط بارهای قائم را تحمل نمیکند؛ بلکه باید نیروهای افقی را نیز به اعضای سیستم مقاوم جانبی منتقل کند. در عرشه فولادی، ظرفیت و سختی دیافراگم به ورق، بتن، آرماتور، نحوه اتصال عرشه به سازه، کلکتورها و اعضای مرزی وابسته است. استانداردهای SDI نیز مقاومت دیافراگم را براساس آرایش کامل سیستم و اتصالات آن ارزیابی میکنند.
سقف کامپوزیت نیز در صورت طراحی و اجرای مناسب میتواند نقش دیافراگم را بر عهده بگیرد. در نتیجه نمیتوان تنها با استناد به سبکتر بودن احتمالی یک سقف، آن را در برابر زلزله برتر دانست. وزن مرده یکی از عوامل مؤثر است، اما پیوستگی دال، اتصالات، بازشوها و مسیر انتقال نیرو تا سیستم باربر جانبی نیز باید کنترل شوند. برای آشنایی با جایگاه این سیستمها در اسکلتهای فولادی میتوان به راهنمای سقف سازه فلزی مراجعه کرد.
تفاوت اجرای سقف کامپوزیت و عرشه فولادی
تفاوت اجرای سقف کامپوزیت و عرشه فولادی بیشتر در نوع قالب، ترتیب عملیات و میزان وابستگی به تجهیزات تخصصی دیده میشود. در اجرای سقف کامپوزیت معمولاً از قالب و زیرسازی موقت استفاده میشود، درحالیکه در اجرای سقف عرشه فولادی، ورقهای پروفیلشده پس از نصب روی تیرها هم سطح کار را ایجاد میکنند و هم بهعنوان قالب دائمی بتن باقی میمانند. این تفاوت میتواند زمان اجرای طبقات، تعداد نیروهای کارگاه و نحوه برنامهریزی بتنریزی را تغییر دهد.
تفاوت قالببندی و شمعبندی
در اجرای سقف کامپوزیت، ابتدا قالب و تکیهگاههای موقت نصب میشوند تا وزن بتن تازه، میلگرد و بارهای حین کار را تحمل کنند. پس از رسیدن بتن به مقاومت لازم، قالبها باز میشوند و معمولاً برای طبقه بعد مورد استفاده قرار میگیرند. این روند به نیروی انسانی و زمان مشخصی برای نصب، کنترل و جمعآوری قالب نیاز دارد.
در مقابل، ورقهای عرشه فولادی جای قالب متداول را میگیرند؛ اما این ویژگی به معنای حذف قطعی شمعبندی نیست. اگر دهانه ورق، ضخامت آن یا بار بتن تازه از ظرفیت بدون شمع بیشتر باشد، باید تکیهگاه موقت در نظر گرفته شود. بنابراین در مقایسه سقف کامپوزیت و عرشه فولادی، نمیتوان عرشه را در همه پروژهها سیستمی بدون شمع معرفی کرد.
تفاوت سرعت اجرای دو سقف
یکی از مهمترین موارد در فرق سقف عرشه فولادی و کامپوزیت، سرعت اجرای عملیات است. ورقهای عرشه پس از انتقال به طبقه روی تیرها چیده و در محل تثبیت میشوند. این سطح دسترسی کارگران را سادهتر میکند و بخشی از مراحل قالببندی و بازکردن قالب را کاهش میدهد. به همین دلیل، اجرای سقف عرشه فولادی در ساختمانهای چندطبقه با پلان تکراری معمولاً سرعت بیشتری دارد.
بااینحال، مدت اجرای واقعی به عوامل زیر وابسته است:
- آمادهبودن نقشههای شاپ و ابعاد دقیق ورقها؛
- دسترسی مناسب جرثقیل و مسیر حمل؛
- سرعت نصب و تثبیت ورقها؛
- کیفیت اجرای گلمیخها؛
- هماهنگی آرماتوربندی و بتنریزی؛
- تعداد بازشوها و پیچیدگی پلان.
اجرای سقف کامپوزیت نیز با استفاده از قالبهای مدولار، تیم اجرایی باتجربه و برنامهریزی مناسب میتواند با سرعت قابلقبولی انجام شود. به همین دلیل، استفاده از عددهای ثابت مانند «چند برابر سریعتر» برای همه پروژهها دقیق نیست.
اجرای بازشوها و عبور تأسیسات
محل بازشوهای تأسیساتی در هر دو سقف باید پیش از اجرا مشخص شود. بااینحال، در اجرای عرشه فولادی جهت ورق، محل برش و ابعاد بازشو اهمیت بیشتری دارد. بازشوهای کوچک معمولاً با جزئیات سادهتری اجرا میشوند، اما بازشوهای بزرگ ممکن است به تیر پیرامونی یا تقویت موضعی نیاز داشته باشند.
برش ورق پس از بتنریزی، بدون بررسی نقشه سازه، میتواند پیوستگی دال یا مسیر انتقال بار را مختل کند. به همین دلیل، هماهنگی نقشههای معماری، سازه و تأسیسات پیش از سفارش ورق، یکی از مراحل مهم اجرای سقف عرشه فولادی است.
کنترل کیفیت اجرای سقفها
در اجرای سقف عرشه فولادی، کنترل موارد زیر ضرورت دارد:
- نوع، ضخامت و جهت نصب ورق؛
- طول نشیمن ورق روی تیرها؛
- اتصال ورقها به سازه؛
- بستن لبهها و انتهای شیارها؛
- کیفیت جوش گلمیخ؛
- موقعیت شبکه آرماتور؛
- ضخامت بتن روی تاج ورق؛
- جلوگیری از تجمع بتن تازه در یک نقطه.
در اجرای سقف کامپوزیت نیز تراز قالب، پایداری شمعها، پوشش میلگرد و یکنواختی ضخامت دال باید بررسی شود. بنابراین تفاوت اجرای سقف کامپوزیت و عرشه فولادی فقط به قالب یا سرعت محدود نیست و کیفیت تیم اجرایی، نقشههای دقیق و نظارت کارگاهی در نتیجه نهایی هر دو سیستم نقش تعیینکننده دارند.
کدام سقف وزن کمتر و مصرف مصالح مناسبتری دارد؟
در مقایسه وزن سقف عرشه فولادی و کامپوزیت، باید کل سیستم سازهای بررسی شود؛ نه فقط وزن ورق یا مقدار بتن. ضخامت دال، آرماتور، فاصله تیرهای فرعی و مقاطع فولادی همگی بر وزن نهایی سقف اثر میگذارند.
در سقف عرشه فولادی، شکل پروفیل ورق بخشی از حجم دال را اشغال میکند و در برخی طراحیها میتواند مصرف بتن و بار مرده را کاهش دهد. بااینحال، این کاهش لزوماً به سبکترشدن کل سقف منجر نمیشود؛ زیرا ممکن است کاهش حجم بتن با افزایش وزن تیرها یا ورق عرشه جبران شود. وزن ورق، آرماتورهای لازم و احتمال استفاده از تیرهای سنگینتر نیز باید در محاسبات لحاظ شود. در سقف کامپوزیت نیز مقدار بتن و فولاد به دهانهها، بارگذاری و آرایش تیرهای فرعی بستگی دارد.
برای مقایسه دقیق مصرف مصالح در سقف کامپوزیت و عرشه فولادی، این موارد باید همزمان بررسی شوند:
- حجم بتن در هر مترمربع؛
- وزن آرماتور و ورق عرشه؛
- تعداد و مقطع تیرهای فرعی؛
- ضخامت نهایی دال؛
- پرت مصالح در زمان اجرا.
بنابراین عرشه فولادی در بعضی پروژهها سبکتر و کممصرفتر است، اما این مزیت عمومی و ثابت نیست. معیار درست، متره کامل سقف و اسکلت براساس طراحی واقعی پروژه است.
هزینه سقف عرشه فولادی کمتر است یا کامپوزیت؟
هزینه سقف عرشه فولادی و کامپوزیت را نمیتوان فقط با مقایسه قیمت ورق، بتن یا قالب مشخص کرد. برآورد واقعی باید تمام هزینههای مصالح، نیروی انسانی، تجهیزات و مدت اجرای پروژه را دربرگیرد. به همین دلیل، هیچکدام از این دو سیستم در همه ساختمانها ارزانتر نیستند و نتیجه به مشخصات پروژه بستگی دارد.
هزینههای مستقیم اجرا در سقف عرشه فولادی شامل ورقهای پروفیلشده، گلمیخ، آرماتور، بتن، حمل ورق و نیروی متخصص نصب است. در سقف کامپوزیت نیز قالب، زیرسازی، شمعبندی، نیروی قالببند، بتن، میلگرد و تیرهای فرعی بخش مهمی از هزینه را تشکیل میدهند. استفاده چندباره از قالبها در طبقات مختلف میتواند هزینه اجرای سقف کامپوزیت را کاهش دهد؛ در مقابل، عرشه فولادی بخشی از عملیات قالببندی و جمعآوری قالب را حذف میکند.
هزینههای زمانی پروژه نیز باید در این مقایسه لحاظ شوند. در ساختمانهای چندطبقه و دارای پلان تکراری، گردش سریعتر طبقات میتواند هزینه نیروی کار، اجاره تجهیزات و مخارج ثابت کارگاه را کاهش دهد. البته این مزیت زمانی فقط وقتی به صرفهجویی مالی تبدیل میشود که تأمین ورق، نصب، اجرای گلمیخ و بتنریزی بدون وقفه و دوبارهکاری پیش برود.
عوامل زیر بیشترین تأثیر را بر نتیجه اقتصادی دارند:
- تعداد طبقات و مساحت کل سقفها؛
- میزان تکرار پلان و نظم شبکه تیرها؛
- فاصله و مقطع تیرهای فرعی؛
- قیمت روز فولاد، ورق، بتن و میلگرد؛
- تعداد بازشوها و پیچیدگی هندسه سقف؛
- دسترسی به قالب، جرثقیل و نیروی متخصص؛
- هزینه حمل، تجهیز کارگاه و زمان اجرای پروژه.
در مجموع، عرشه فولادی در پروژههای بزرگ، منظم و زمانمحور میتواند اقتصادیتر باشد. سقف کامپوزیت نیز در پروژههای کوچکتر یا کارگاههایی که قالب و نیروی اجرایی مناسب در اختیار دارند، ممکن است هزینه کمتری ایجاد کند. بنابراین پاسخ دقیق به اینکه عرشه فولادی ارزانتر است یا کامپوزیت، فقط با متره کامل و مقایسه هزینه نهایی دو گزینه مشخص میشود.
مقایسه سقف عرشه فولادی و کامپوزیت در برابر حریق و انتقال صدا
مقاومت در برابر آتش و عملکرد صوتی سقف عرشه فولادی و کامپوزیت فقط به نام سیستم سازهای وابسته نیست. ضخامت دال، جزئیات آرماتور، حفاظت تیرهای فولادی، کفسازی و سقف کاذب نیز در نتیجه نهایی اثر دارند.
مقاومت سقف عرشه فولادی و کامپوزیت در برابر حریق
دال بتنی میتواند سرعت انتقال حرارت را کاهش دهد، اما اعضای فولادی با افزایش دما بخشی از مقاومت و سختی خود را از دست میدهند. در سقف عرشه فولادی، ضخامت بتن روی تاج ورق، آرماتورهای پیشبینیشده برای شرایط آتش و نوع حفاظت تیرهای زیر سقف، مدت مقاومت حریق را تعیین میکنند. در بسیاری از پروژهها تیر فولادی عامل تعیینکننده مقاومت حریق است، نه خود دال.
Steel Deck Institute نیز مقاومت حریق را ویژگی کل مجموعه سقف میداند؛ نه خصوصیت مستقل ورق عرشه. ضخامت دال و روشهای محافظتی مانند پوشش ضدحریق یا سقف محافظ باید براساس ضوابط پروژه انتخاب شوند.
در سقف کامپوزیت نیز وجود دال بتنی بهتنهایی کافی نیست. تیرهای فولادی ممکن است به پوشش پاششی، رنگ منبسطشونده یا سیستم محافظ دیگری نیاز داشته باشند. بنابراین نمیتوان بدون بررسی جزئیات طراحی، یکی از این دو سقف را در برابر آتش مقاومتر دانست.
عملکرد صوتی سقف عرشه فولادی و کامپوزیت
در مقایسه عرشه فولادی و کامپوزیت از نظر انتقال صدا، جرم دال بتنی به کنترل صدای هوابرد کمک میکند؛ اما کاهش صدای کوبهای بیشتر به لایههای کفسازی وابسته است. راهرفتن، جابهجایی وسایل و ضربههای واردشده به کف، بدون اجرای جزئیات مناسب میتوانند از هر دو سیستم عبور کنند.
عملکرد صوتی سقف را میتوان با این اجزا بهبود داد:
- کف شناور یا لایه ارتجاعی زیر کفپوش؛
- عایق صوتی داخل فضای سقف؛
- سقف کاذب با جزئیات اجرایی مناسب؛
- جلوگیری از اتصال صلب میان کف و دیوارهای پیرامونی.
در نتیجه، برتری صوتی یا مقاومت حریق سقف عرشه فولادی و کامپوزیت باید براساس مجموعه کامل دال، تیرها، کفسازی و سقف زیرین سنجیده شود. انتخاب سیستم سازهای بهتنهایی جای طراحی آکوستیک و حریق را نمیگیرد.
برای هر پروژه عرشه فولادی مناسبتر است یا کامپوزیت؟
انتخاب میان سقف عرشه فولادی و کامپوزیت باید براساس شرایط واقعی پروژه انجام شود. تعداد طبقات، نظم پلان، دهانهها، محدودیت زمانی، امکانات کارگاه و تجربه تیم اجرایی میتوانند نتیجه مقایسه را تغییر دهند. بنابراین نمیتوان یکی از این دو سیستم را برای تمام ساختمانها انتخاب برتر دانست.
عرشه فولادی برای چه پروژههایی مناسبتر است؟
سقف عرشه فولادی معمولاً در پروژههایی مزیت بیشتری دارد که سرعت اجرای طبقات و کاهش عملیات قالببندی اهمیت بالایی داشته باشد. تکرار پلان نیز باعث میشود سفارش، حمل و نصب ورقها با نظم بیشتری انجام شود و تیم اجرا بتواند روند ثابتی را در طبقات مختلف دنبال کند.
این سیستم بیشتر در شرایط زیر مورد توجه قرار میگیرد:
- ساختمانهای فولادی چندطبقه؛
- پروژههای تجاری، اداری و صنعتی؛
- پلانهای دارای شبکه منظم تیرها؛
- پروژههایی با تعداد زیاد طبقات تکراری؛
- کارگاههایی که به جرثقیل، تجهیزات جوشکاری و نیروی متخصص دسترسی دارند؛
- ساختمانهایی که کوتاهشدن برنامه اجرا اهمیت اقتصادی دارد.
وجود این شرایط بهتنهایی انتخاب عرشه فولادی را قطعی نمیکند و ظرفیت ورق، دهانه تیرها و جزئیات بازشوها همچنان باید در طراحی بررسی شوند.
سقف کامپوزیت چه زمانی انتخاب منطقیتری است؟
سقف کامپوزیت میتواند در پروژههای کوچکتر یا کارگاههایی که تجهیزات و نیروی اجرای روش متداول را در اختیار دارند، انتخاب عملیتری باشد. در برخی پروژههای دارای بازشوهای متعدد یا هندسه پیچیده، اجرای قالببندی سنتی ممکن است انعطاف بیشتری نسبت به عرشه فولادی داشته باشد
انتخاب این سیستم ممکن است در شرایط زیر منطقیتر باشد:
- ساختمانهای کمطبقه یا با مساحت محدود؛
- پروژههای دارای پلان پیچیده و نامنظم؛
- کارگاههای مجهز به قالب و نیروی قالببند؛
- پروژههایی که تجهیز کارگاه عرشه برای آنها صرفه اقتصادی ندارد؛
- مناطقی که تأمین ورق عرشه یا تیم نصب تخصصی دشوار است؛
- پروژههایی که سرعت گردش طبقات عامل اصلی تصمیمگیری نیست.
پیش از انتخاب چه اطلاعاتی باید بررسی شود؟
برای اینکه مشخص شود سقف عرشه فولادی بهتر است یا کامپوزیت، لازم است این اطلاعات پیش از تصمیم نهایی در اختیار طراح قرار گیرد:
- دهانهها و شبکه ستونگذاری؛
- تعداد طبقات و میزان تکرار پلان؛
- بارهای وارد بر سقف و نوع کاربری؛
- محل بازشوها و مسیر تأسیسات؛
- زمانبندی مورد انتظار پروژه؛
- تجهیزات، نیروی انسانی و شرایط تأمین مصالح؛
- متره کامل و هزینه نهایی هر گزینه.
در نتیجه، انتخاب سیستم مناسب باید از دل طراحی و برنامه اجرایی پروژه به دست آید. مقایسه عمومی سقف کامپوزیت و عرشه فولادی فقط مسیر تصمیمگیری را روشن میکند و جای بررسی اختصاصی نقشهها را نمیگیرد.
جمعبندی؛ عرشه فولادی بهتر است یا کامپوزیت؟
هیچکدام از این دو سقف بهطور مطلق بهتر نیستند. عرشه فولادی معمولاً برای پروژههای چندطبقه، منظم و زمانمحور مناسبتر است؛ درحالیکه سقف کامپوزیت در برخی پروژههای کوچکتر، نامنظم یا کارگاههای مجهز به قالب میتواند انتخاب اقتصادیتری باشد.
انتخاب نهایی باید براساس دهانهها، شبکه تیرها، وزن سقف، شمعبندی، زمان اجرا و هزینه کامل پروژه انجام شود. کارشناسان اینتل دک میتوانند با بررسی نقشهها و شرایط اجرایی، گزینه مناسبتر را از نظر فنی و اقتصادی پیشنهاد دهند.